لحظه به لحظه،  بغضی میشکندم این نـــماز...

دست به دســـــــت میدم اینهمه قصه و حرف

پای به پـــــای مـــــــــیرم تا ته کوچـــــــهء راز...

پلک به پلک ، خـــــــیره  هر مژه با نگاهـــــــــی

خط خطی های دیوار ، سیمه و کوک این ساز...

جرعه به جــــــرعه ، انگار  حــــــــرص نگاه مونده

تکه به تکه در یــــــــاد  پنجـــــــــره و در باز...

قطره به قطره ، گونه  خیــــــــــس میشه از ترانه

صفحه به صفـــــــحه چرخید شعر الـــــــههء ناز...

دریا

hearts of lovers are awake at night...

they reach together in darkness and light...

when they walk in the light light of moon

nothing is more beautiful than this sight...

دریا

برای موندن دیگه بهانه ای نباشه

نکنه یه روز عشق و شور توی دلا بمیره

هیچکی سراغی دیگه از عاشقا نگیره

نکنه یه شب خستگی چشم و رو عشق ببنده

غم بیاد و به عاشق از ته دل بخنده

نکنه که محکوم عشق ، در زندونش وا بشه

بره در و دیوار قلب ، بمونه و تنها بشه

نکنه یه وقت قصه ای اخرش بشه جدایی

رفوزه بشه عاشقی توی  نمرهء نهایی

نکنه بشه دیر دیر ، عشق بره یه وقت دور دور

غصه ها بیاد جا بشه جای شادی و عشق و شور

 
نکنه یه شب یا یه روز ...نکنه  یه وقت ...نه نگو

نمیخوام خراب شه برام با نکنه ها ، ارزو...

دریا
 

میشه...

شـبا که اسمــــونا ، پر از ستـــــاره میشه

تکثیرشون تو چشما ، انگار دوباره میشه

میشه غزل خوند و باز ، قلبا رو پیوسته کرد

ماه و ستاره ها رو ، عاشق و دلبســـته کرد

میشه دلا رو بردش تا کهکشـــون های دور

برا ستاره چیدن ، از موی شب بافت یه تور

میشه دلا رو اون قدر نزدیکِ هم نشوندش

که تا ته قلبا رو از تــــوی چشمـا خوندش

میشه تو نور مهتاب نشست و رویا رو دید

بیدار نشست تا سحر طـــــلوع فردا رو دید

میشه یواشکی شب ، ازاد بشه قلب و عشق

جای سکوت زنجیر  ، فریاد بشه قلب و عشق 

                                                  اعظم شادکام

غزل غزل ترانه

موجای پر تلاطم

شعرای عاشقانه...عاشقانه...عاشقانه...

نم نم و نم نشستن

رو گونه مثل شبنم

گرمی عشق و مستی

تب تب و تب دمادم...دمادم...دمادم...

سرخی چشم عاشق

شب تا سحر نبسته

ازش تو جام معشوق

می می و می نشسته...نشسته...نشسته...

 شعر شبای بیدار

شعر همیشه خسته

اهن و سنگ و شیشه

دل دل و دل شکسته...شکسته...شکسته...

روی لب سحر گاه

یه عالمه ترانه

برا دلای عاشق

غم غم و غم بهانه...بهانه...بهانه...

مگر رنگ محبت رو   میشه با بیش و کم سنجید؟

محبت رنگ بی رنگش  بازم پر رنگه پر رنگه

شرف داره به اهنگی  که تنها اسمش اهنگه

اگر حتی کلک بازا  بخوان  عشق و کنن منحل

توی هر قصه ای اخر  محبت رتبشه اول

نمی دونن تو این دنیا   که سوختن اخرش عشقه

اگر عشق و بسوزونن  بازم خاکسترش عشقه

                                                    دریا

ادما ! تو غربتامون ، تا کجا باید سفر کرد؟

چه قد از خَمای جاده ، توی بی کسی گذر کرد؟

چرا هر کدومی تنها ، غما رو بغل گرفتیم

توی این دو روز دنیا ، زهر و از عسل گرفتیم

انگاری که مه گرفته ، جاده های روشنایی

 میشه با فقط یه لبخند ، شد شروع اشنایی

 واسه چی باید سبک کرد، کوله بار خاطرات و ؟

روی اسبای غرور کرد ، بازیای کیش و مات و ؟

اگه در جا بنشینیم ، نمیشه رسید به جایی

بخدا باید پری زد ، توی هر حال و هوایی

میشه با حس غریبی ، دل ادما بلرزه

میشه از دوری دلها ، از نبودنا بترسه

میون درّهء غربت ، صِدات کردم که برگشتش

دلم خوش بود   بنام عشق ،به این رفت و به برگشتش

دویدم بشنوم عشقو ، خیالم بود نمی بازم

ولی انگار صِدام قبلا ، از اونجا رفته بود بازم

حس عجیبی از اون ، ترانه ها میگیره

شبا که ماه می پوشه چادر مهتابش رو

از چشای هر عاشق می پرونه خوابش رو

اون شبا فکر دریا هزار تا موج میزنه

گاهی یه موج اروم گاهی تا اوج میزنه

شبا تو چشم دریا یه اسمون ستارس

همراه سوسواشون پلک زدن دوبارس

می گن خدا به دریا وفور نعمت داده

به هر یه دونه موجش عالمی قدرت داده

می گن چیزی تو دنیا اون کم نداره اصلا

تو موج خنده غرقه اون غم نداره اصلا

شاید هزار و یک شب قصه بخونه دریا

فرقی نداره اما این جا باشه یا اون جا

ماه رو که دیدی شب ها مسافرا رو یاد کن

مرور خاطرات عاشقا رو زیاد کن

.........................................................

یک روز می ایی که دیگر خبری از عشق نیست

ان قدر دیر که دیگر اثری از عشق نیست

خانه خاموش و شب و بغض و سکوت

بر سر راهی و دیگر گذری از عشق نیست

                                                                       دریا

سراغازی به حرف عاشقان است

اگر بینی که دریا گاهی ارام

گهی اشفته تر در این زمان است

نشستم بشنوم هر لحظه حرفی

سخنهایی که بر قلبم گران است

چو می بینم بسی در اشتباهند

سکوت گاه و بیگاهم از ان است

ببین این رسم دنیا را ز مردم

که اینسان غرق شک هم این و ان است

نفهمیدند مقصودم ز دنیا

نه این افکار بی نام و نشان است

دریا

چه دنیای پر از نقش و غریبی است

که هر تن بر تنش جلدی کشیده

بجز رب ، کَس درونش را ندیده

به نام این و ان در تاخت هستند

و شاد و گه غمین از باخت هستند

گهی این امتیاز بازی اش بیست

گهی می گردد از میدان گم و نیست

حیات و فکر و روح مردمان را

دل و احساس و قلب این و ان را

بکرده مایه تفریح و شادی

و یا سرمایه اش بسیار عادی

محکت می کنند چون از جوانب

برای بازی انان مناسب

اگر هم ساده باشی مثل دفتر

برای کار انانی چه بهتر

تو یا همبازی و هم ریشه گردی

وگرنه لعبت و بازیچه گردی

ندارد شق دیگر پس همین است

همین است اینکه دنیا غرق کین است

همین است اینکه هر انسان به فرصت

پی پول است و شهرت هست و قدرت

همین است این بیازد دست و چنگش

به خون ان بدون عار و ننگش

ندارد لطف و خوبی جا در این کوی

محبت پاره گشته از همین موی

نه این در فکر ان است و نه ان این

نه این وقعی نهد بر ان غمگین

ادامه دارد...................

دریا

قصهء درد دلم بشنیدنی است

این روزها صدها گل از اندوه و اشک

از درون هر دو چشمم چیدنی است

این روزها از هر تن و هر کوی و شخص

حال و احوالم فقط پرسیدنی است

این روزها مانند هر دیوانه ای

حرف و اعمالم فقط خندیدنی است

این روزها احساس غربت در تنم

بی نیاز از گفتن و فهمیدنی است

این روزها ریش است و زخمی قلب و روح

تار و پودش نخ نخ و ریسیدنی است

این روزها ابر درونم تار تار

در هوای گریه و باریدنی است

این روزها از دور و نزدیک و کنار

هر نگاه ممتدم پاییدنی است

این روزها...................................

                                         دریا

از غم و غصه در درون خسته و دل فسرده ام

خنده به روی چهره و غصه بسی درون دل

شبیه زندگان ولی بدون روح و مرده ام

پر شده کاسهء تنم از سخنان این و ان

بغض زمانه را چنین به اندرون فشرده ام

هر چه تحملم فزون سخت ترم بسر زنند

صرفه به جز ریز و درشت از همگان نبرده ام

خنده اگر کنم اگر، گریه به هر سخن چه سود

طعنه زنندم که به صد نفر دلم سپرده ام

به جز تو ای خدا دگر کسی نداند این که شب

تا به سحر برای خلق چه ذکرها شمرده ام

دریا

منم انسان دیوونه اگر دیوونگی اینه

اگر بو کردن پونه به شاخک های پروانه

به شاخکهای پروانه اگر بوییدن پونه

اگر رفتن به میخونه بجای کنج این خونه

بجای کنج این خونه اگر رفتن به میخونه

اگر در کنج ویرونه زدن فریاد مستونه

زدن فریاد مستونه اگر در کنج ویرونه

اگر از بهر شکرونه زدن یک جام و پیمونه

زدن یک جام و پیمونه اگر از بهر شکرونه

جز سخنان بی عمل حرف شنیده خسته ام

ناله نمی زنم که این ناله به جایی نرسد

بس که ز این و ان به جان رنج خریده خسته ام

ناله نمی زنم که چون غزال پا شکسته ام

بس که ز چشم سیهم شیر رمیده خسته ام

نمی دونن چقدر سخته میون گریه خندونی

بذار تا حرف خیلیها نمک باشه روی زخمم

چه فرقی می کنه وقتی نباشم فکر درمونی

                                          دریا

غرور سخت و سنگینم هنوز یک ذره نشکسته

درسته ساکت و سردم مث کوه یخی اما

نذاشتم شاد بشه هیشکی از این غمهای سربسته

درسته قلب غمگینم شده کارش غزل گفتن

ولی کی دیده که دریا بشه از جزر و مد خسته

دریا

خرداد۸۷

امشب با اولین ترانه ام به سبک و سیاقی غیر از انچه تا به حال

از اشعارم خوانده اید بروز می شوم....اما قبل از ان لازم می دانم

به چند نکته اشاره کنم....تمام ترانه هایی که در اینجا می خوانید

همانی هستند که می بینید...و ابدا نه نیاز به تفسیر دارند نه

قابل تفسیرند....عامیانه و همه فهم هستند...پس برداشت نادرستی نداشته

باشید....و نکته بعدی اینکه اینها تنها ترانه هستند...و لزومی ندارد واقعیت

داشته باشند...یعنی لزومی ندارد انکه می سراید از عشق ، لزوما عاشق

باشد یا بوده باشد...!!!!می توانید انها را ترانه های خیالی بمانید...!!!

ترانه خیال ۱

دو چشم پر فریب تو دیگه اهنربایی نیست

شدیم قطبای همنامی که کارش جز جدایی نیست

مگو تو غربت چشمات اسیر عشق و شبگردم

مگو زندون قلبت رو امیدی بر رهایی نیست

مکن بازی برام دیگه که خیلی وقته می دونم

درون قلب صدرنگت به غیر از بی وفایی نیست

حقیقت رفته از یادت مگو رنگت فقط عشقه

که این ها رنگ نیرنگه به جز رنگی کذایی نیست

برای امتحان دادن دیگه دیره دیگه دیره

مجال و فرصتی دیگه به این ثلث نهایی نیست

منم شیرین شبهایی که تنهایی رها کردی

بذار تا بشکنه احساس اگر عشقی خدایی نیست

دریا

شهریور ۱۳۸۶